Ήταν το χειμώνα του 2004 όταν ένας γνωστός ακούγοντας την τρέλα μου για τη βέσπα μου είπε πως στην αποθήκη του έχει διάφορα "πράγματα από βέσπες" που δεν τα ήθελε πια. "Μπες και πάρε ότι θές" μου είπε αλλά η χαρά μου μετριάστηκε αμέσως όταν μου είπε πως μόλις δύο μέρες πριν είχε φωνάξει "τον παλιατζή" και του φόρτωσε δυο καρότσες υλικό...
Δίχως άλλη καθυστέρηση, επισκέφτηκα την αποθήκη του όπου είδα διάσπαρτα κομάτια από μοτέρ, κάποια φτερά, καλώδια, τροχούς κλπ. Όταν σκέφτηκα το πως μπορεί να ήταν αυτή η αποθήκη πριν δύο ημέρες και πως όσα μάζεψε ο παλιατζής θα πήγαιναν στο χυτήριο για αλουμίνιο κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό...
Αυτό που ξεχώριζε ήταν ένα σασί με το μοτέρ του από Ρ80Χ του 1984 όπως φαινόταν από το ταμπελάκι του. Έλειπε ολόκληρο το μπροστινό (το φτερό όμως ήταν δίπλα), το μανιέτο, η ηλεκτρονική, η εξάτμιση, η σέλα και τα πλαινά καπάκια, αλλά ήταν αρκετά καθαρό από σκουριές και είχε το κλειδί πάνω στην κλειδαριά.
Μέσα στα καλώδια βρήκα ένα μανιέτο, έδεσα το φτερό σε ένα μπροστινό, κούμπωσα μια τιμονιέρα, έβαλα και τη μία και μοναδική σέλα που υπήρχε και κατά καλή μου τύχη ταίριαζε, διάλεξα τα δύο πιο καθαρά πλαϊνά καπάκια που βρήκα, μια εξάτμιση, νάσου κι ένας καθρέπτης και έτσι απ' το πουθενά έφτιαξα τον "φρανκενστάιν".
Ρύθμιση αβάνς με το μάτι και το αυτί, καθάρισμα στο μπουζί που υπήρχε ήδη επάνω, δανεική βενζίνη από το βεσπίνο, κατηφόρα και φύγαμε. Τελικά είναι απίστευτο το πως μπορεί να δουλεύει μια βέσπα ανεξάρτητα από την κατάσταση που βρίσκεται.Προκειμένου να μην κάνω το σπίτι συνεργείο-αποθήκη δεν προχώρησα σε επί πλέον "απαλωτριώσεις" αν και πολύ πιθανόν να μπορούσα να στήσω άλλη μια βέσπα από τα απομεινάρια του παλιατζή, κι αυτό είναι κάτι που με τρώει χρόνια τώρα.
Κάθε φορά που το θυμάμαι, αναρωτιέμαι αν καθάρισε κανείς την αποθήκη αυτή ή αν ακόμα είναι όπως την είχα αφήσει...
