Όπως πάντα, όλα άρχισαν για πλάκα.
Το βεσπάκι του συγγενή μου ήταν για χρόνια σε ακινησία ως ντεκόρ. Όταν αποφασίστηκε ότι δεν χρειάζεται άλλο ως ντεκόρ, άρχισα να του βάζω λόγια να το φτιάξουμε. Έτσι, με τα πολλά και τα λίγα, ξεκίνησε η προσπάθεια ανάστασης τη μικρή σφίγκας του συγγενή που την έτρωγε η αλμύρα και ο ήλιος των γνωστών Μαλλίων Κρήτης.
Εξωτερικά έδειχνε πως είναι σε πολύ καλή κατάσταση αλλά φευ... Στα περιφερειακά, τα χερούλια στην τιμονιέρα ήταν κολημένα και δεν έλεγαν να γυρίσουν, τα φρένα επίσης, το μοτέρ είχε ταχύτητα που δεν έλεγε να βγει και η σέλα είχε πια καεί.
Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε η ύπαρξη σφηκοφωλιάς μέσα στο φανάρι... Οι σφήκες αναζήτησαν σπιτικό στη "σφήκα"...
Η αρχική σκέψη ήταν: επένδυση με φύλλο χαλκού! (καλλιτεχνικές ανησυχίες του συγγενή...) Οι πρώτες προσπάθειες όμως έδειξαν ότι η έλλειψη τεχνογνωσίας (σικ!) δεν θα μας έδινε καλό αποτέλεσμα οπότε υποχωρήσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Για αρχή, ανοίχτηκε το μοτεράκι στο οποίο αλλάχθηκαν ελατήρια, ρουλεμάν, τσιμούχες, φλάντζες κλπ. και καθαρίστηκε το καρμπυρατέρ. Το κυλινδροπίστονο ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση και πέραν του καθαρισμού του κι ενός σετ ελατηρίων δεν δέχτηκε κάποια άλλη επέμβαση.
Έτσι κι αλλιώς υπήρχε άλλη σκέψη (125XL2...) οπότε το μοτέρ δέθηκε και έκατσε να περιμένει στην άκρη.
Στη συνέχεια, ετοιμάστηκε η πατέντα του μπροστινού συστήματος. Δεν υπήρχε άλλη σκέψη: Δισκόφρενο σε μονόμπρατσο μπροστινό. Τι διάολο; για βέσπα μιλάμε. Πως να βάλω κάτι άλλο; Και το κερασάκι στην τούρτα; Μπάρα τιμόνι και κατάργηση της μαμίσιας τιμονιέρας.
Δότης και για τα δυο ήταν ένα ταπεινό Skiper της μαμάς Piaggio. Τα ρουλεμάν πάνω-κάτω ίδια αλλά το μήκος του "λαιμού" μεγαλύτερο οπότε, αφού μετρήθηκε και ξαναμετρήθηκε, κόπηκε και αφαιρέθηκε το περίσιο τμήμα και κολήθηκε ξανά με εσωτερική ενίσχυση από ένα κομάτι σφηνωμένο σωλήνα.
Εδώ μια πρώτη-πρόχειρη τοποθέτηση για έλεγχο του αποτελέσματος. Στη φάση αυτή δεν έχει ολοκληρωθεί η πατέντα του τιμονιού. Επίσης λείπει το αμορτισέρ και γι αυτό φαίνεται κατά πολύ μακρύτερο από το φυσιολογικό.
Οι γνωστές διαδικασίες λυσίματος έδειξαν πως το φαινομενικά άψογο κορμί της είχε πολλαπλά "τραύματα" από την πολυκαιρία. Ενώ βλέποντας την από μακρυά κρύβονταν οι ατέλειες, όταν άρχισε το λύσιμο, η προσεκτικότερη ματιά έφερε στην επιφάνεια την ανάγκη για πολλή λαμαρινοδουλειά.Ψάχνοντας τρόπο να ενισχύσω το σασί στα σημεία που πονούσε, έπεσα επάνω σε sites με ανθρακονήματα και εφαρμογές τους. Έτσι μου ήρθε η ιδέα: "Μήπως να δοκιμάσω να την "ντύσω" με ανθρακονήματα?. Στο κάτω-κάτω, από κόστος (σε πρώτη και προχειρη εκτίμηση) θα μου ερχόταν το ίδιο αν όχι οικονομικότερα. Και στην τελική τι είχαμε να χάσουμε?
Καθαρίστηκαν λοιπόν τα πολλά-πολλά και στη συνέχεια άρχισε το πείραμα.
Σαν πρώτο πείραμα, ετοίμασα την ποδιά για να δω τι παίζει.
Η διαδικασία είναι απλή και η εφαρμογή γίνεται (για καλύτερο αποτέλεσμα) σε μαύρη επιφάνεια. Αυτό για να μην φαίνεται το παλιό χρώμα (στη δική μου περίπτωση η λαμαρίνα...) ανάμεσα από τα πλεγμένα ανθρακονήματα.
Η ρουτίνα έχει ως εξής: ανακάτεμα ρυτίνης-σκληρυντή, εφαρμογή του μίγματος στην επιφάνεια, τοποθέτηση του υφάσματος, "ζύμωμα" του υφάσματος για να "πιάσουμε" τις καμπύλες και δυο-τρία χέρια ρυτίνης από πάνω με τα ανάλογα ενδιάμεσα τριψίματα.
Στη φωτογραφία δεξιά, η πρώτη εφαρμογή του υφάσματος πριν την επικάλυψη με εποξική ρητίνη.
Τρίψιμο-γυάλισμα-ρυτίνη, τρίψιμο-γυάλισμα-ρυτίνη, τρίψιμο-γυάλισμα-ρυτίνη, τρίψιμο-γυάλισμα-ρυτίνη και να μια καλύτερη άποψη της επενδεδυμένης πλέον ποδιάς.
Οι φωτογραφίες απλά δεν μπορούν να αποδόσουν την τρισδιάστατη ομορφιά του ανθρακουφάσματος.
Το φτερό από το skipper ήταν πολύ "μοντέρνο" κι έτσι καταργήθηκε. Το παλιό φτερό όμως από το βεσπίνο ήταν αρκετά στενό και καθόταν μονόπατα. Έτσι κόπηκε και προστέθηκε μια λωρίδα περίπου 5 εκ. και ενισχύθηκε με τι άλλο; ανθρακονήματα...
και το φτερό πλήρως επενδεδυμένο και ενισχυμένο (όσο ποτέ...) πριν τη διαδικασία γυαλίσματος.
Παράλληλα, αργά - αργά με πολύ υπομονή, προσοχή και απαλές κινήσεις (για να βγει μια όμορφη και λεία επιφάνεια χωρίς ζάρες ή κενά) προχωράει το σασί.
Το φτερό ήταν μέχρι στιγμής το πιο δύσκολο κομάτι. Μετά από 2-3 χέρια τρίψημο - ρυτίνη, απλά δεν περιγράφεται το παίξιμο που κάνει στον ήλιο.
Εδώ: http://www.2strokers.com/forum/index.php?topic=2186.5;wap2 μπορεί να διαβάσει κανείς όμορφα πραγματάκια περί ασφάλειας στη χρήση ρητινών.
Το ντεπόζιτο της βενζίνης. Για μια στιγμή προβληματίστηκα για το αν έπρεπε να το κάνω κι αυτό κόκκινο όπως τα πατώματα...
Κοκκινόμαυρο ύφασμα (για το δάπεδο και εσωτερικά θόλων).
και μερικά καλούδια ακόμα που περιμένουν τη σειρά τους... μονόσελο, εξάτμιση Sito.
29-10-10
Πάντα κάτι βγαίνει που χαλάει τη μαγεία του πράγματος...
Ένα μπουλονάκι που "κόβεται" στο σφίξιμο πάει τη δουλειά λίγο πίσω. Το φτερό δεν ήταν γραφτό να "κουμπώσει" εύκολα. Λίγη υπομονή.
Τα καλύτερα έρχονται...
