Το 2002 ήρθε στα χέρια μου, από τη Νίσηρο όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, το vespάκι ενός αδερφού/φίλου σε μία rock κατάσταση. Ως συνήθως, η πρώτη ματιά δεν έδειχνε την αλήθεια καθώς το (άθλιο) μπλε κουστούμι της έδειχνε να γυαλίζει κάτω από τον ήλιο (η τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν λόγω της ιδιαίτερης χαράς μου-η πρώτη μου βέσπα!).
Τριάντα κιλά στόκος επάνω από 7-8 στρώματα μπογιάς οποιασδήποτε ποιότητας. Σχάρα από Chally και πίσω φανάρι από Suzuki RV50. Μπροστινό φρένο κομένο, ζάντα εμπρός κολλημένη γύρω-γύρω, κοντέρ χωρίς βελόνα και πολλά άλλα.
Μόλις βόλεψε ο καιρός, λύθηκε στα εξ ών συνετέθη για αμμοβολή, ψιλολαμαρινοδουλιά και βαφή.
Με τα πολλά, έβαλα βελόνα από ρολόι στο κοντέρ, διέλυσα και καθάρισα το πεντάλ του πίσω φρένου που δεν λειτουργούσε, καθάρισα τα σηματάκια και τα ξαναέβαψα (τρεις μέρες σε βενζίνη για να φύγουν οι παλίες μπογιές, βάψιμο όλο μαύρο και τρίψιμο για να εμφανιστούν τα "ασημένια" γράμματα), έβαλα διακοπτάκι ανάφλεξης από Honda C50 κάτω από τη σέλα, λάστιχα καινούρια, και άλλα πολλά. Κατόπιν ήρθε η ώρα του βαψίματος το οποίο έγινε με βροχή κάτω από τέντα... (ξέρεις από τέντα???).
Έτσι, ύστερα από πολύ κόπο, (τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε) έφτασε στην παρακάτω μορφή.
